Nieuws

Uitzending NOS Studio sport 14-1-2018

15-01-2018

Uitzending studio sport "Als Vos op een snowboard staat voelt hij zich vrij"

 



15-01-2018:

Uitzending NOS Studio sport 14-1-2018

Uitzending studio sport "Als Vos op een snowboard staat voelt hij zich vrij"

Presentatie Paralympic TeamNL

04-01-2018

IMG 4630

 Natasja Vos Fotografie(c)

Op 2 januari waren alle Olympische en Paralympische atleten bij elkaar op het TeamNL event georganiseerd door het NOC/NSF te Papendal. Deze dag stond in het teken van het uitreiken van de officiële atleten kleding en informatie over de spelen van de Chef de Mission Esther Vergeer. Voor Beemsterling en snowboarder Chris Vos was het de tweede keer dat hij aanwezig mocht zijn op dit event. In 2014 vertegenwoordigde hij Nederland tijdens de Paralympics op 15 jarige leeftijd. De nu 19 jarige Vos komt uit op de onderdelen Banked Slalom en Boardercross.

"Zo ik heb weer een berg kleding en informatie mogen ontvangen zij Chris Vos. Deze komen goed van pas op de spelen en ik heb er ontzettend veel zin in. Het was een toffe dag vandaag en het is altijd leuk om atleten te ontmoeten met dezelfde passie. Overigens veel van de Olympische atleten kennen mij nog van 4 jaar geleden en toen was ik nog een broekie. Ondertussen is er in de jaren daarna veel gebeurt. Mijn sport snowboarden is in de jaren ontzettend gegroeid wat betekent dat ik fulltime op het topsportcentrum te Papendal train. Het werpt zijn vruchten af en heb ik het podium in vizier.

Ik nodig iedereen uit om de Paralympische atleten aan te moedigen op wat voor manier dan ook welke plaats vind van 9 tm 19 maart 2018"

 IMG 4708

 



04-01-2018:

Presentatie Paralympic TeamNL

 Natasja Vos Fotografie(c)Op 2 januari waren alle Olympische en Paralympische atleten bij elkaar op het TeamNL event georganiseerd door het NOC/NSF te Papendal. Deze dag stond in h...

Mijn nieuwjaarswens voor 2018.

02-01-2018

IMG 7482

Wat een fantastisch 2017 heb ik achter de rug op zowel sportief als persoonlijk vlak. Hoogtepunt voor mij is het prolongeren van mijn 2 Wereld titels op de Banked Slalom en Snowboardcross. Ik heb er hard voor moeten knokken om uiteindelijk het goud binnen te slepen en het is een absolute bekroning op het mooie snowboard seizoen. Nu staat 2018 voor de deur en wordt ik al een beetje gespannen als ik aan de Paralympische spelen denk. Mensen om mij heen zien mij als de grote favoriet en dat creëert toch enige druk bij mij. Ik ga het beste uit mij zelf halen om zo op het podium te komen in Korea.

Mijn grote wens voor 2018 is dat de media na de Olympische winterspelen, de Paralympische spelen omarmt en ons de kans geeft om aan iedereen te laten zien waar wij 4 jaar lang zo ontzettend keihard voor getraind hebben. Ik train 2 keer per dag op het NOC/NSF Topsport centrum te Papendal in de zelfde hal als Daphne, Churandy, en de handbal/ hockey sporters. Ik zou de kans willen hebben om aan iedereen te laten zien hoe wij topsport bedrijven tijdens de snowboard races in Pyeongchang.

Bedrijven zoals Beemsterkaas en Toyota zijn in de Paralympische sport gestapt en ik ben bijzonder trots op het feit dat ik hun mag vertegenwoordigen als hun ambassadeur. Ook Fonds gehandicaptesport, de Mentelity Foundation en de Johan Cruyff Foundation ondersteunen mij en andere atleten in de opstap naar de Paralympische sport en zonder hun ondersteuning is er geen Paralympische sport. Ik nodig iedereen uit om op wat voor manier dan ook mij en alle andere atleten aan te moedigen op de Paralympische spelen van 2018 welke worden gehouden van 9 tm 18 maart.

Als laatste bedank ik mijn ouders, die mij al vanaf jongs af aan ondersteunen maar ook moet missen omdat ik veel op reis ben voor mijn sport.

IK WENS IEDEREEN DE BESTE WENSEN EN EEN KNALLEND EN SPORTIEF 2018
KOREA HERE WE COME

 



02-01-2018:

Mijn nieuwjaarswens voor 2018.

Wat een fantastisch 2017 heb ik achter de rug op zowel sportief als persoonlijk vlak. Hoogtepunt voor mij is het prolongeren van mijn 2 Wereld titels op de Banked Slalom en Snowboa...

"Moeten zit kunnen in de weg"

21-12-2017

chris podium origineel

 Naam fotograaf: Natasja Vos fotografie

’Moeten zit kunnen in de weg’

Eddy Veerman schrijft wekelijks het Paralympisch Journaal in de Telegraaf. Daarnaast schreef hij onder meer de biografieën van Esther Vergeer en Jan Smit en onlangs kwam zijn boek 'Was Getekend 2, de inspirerende verhalen van zestien Paralympische sporters’ uit. Eddy volgt snowboarder Chris Vos op de voet en schrijft zijn belevenissen op in columns. Dat en meer zal volgend jaar rond de Paralympische Spelen van Pyeongchang leiden tot een boek.

"In gesprek met Snowboarder Chris Vos"

Volendam 21-12-2017

,,Ik ben blij dat deze mentale test nu is gekomen en niet over drie maanden in Pyeongchang", zegt snowboarder Chris Vos, nadat hij de eerste emotie voorbij is en het hem lukt door zijn recente prestaties - twee derde plaatsen - heen te kijken. Na uitschakeling op de eerste dag en een bronzen medaille op de tweede tijdens de World-Cup in het Finse Pyhä, moest de Noord-Beemsterling zijn concurrenten ook voor laten gaan tijdens de DewTour in Colorado. ,,Ik was heel erg teleurgesteld."

,,In Finland ging het op de boardercross niet lekker en dat gevoel heb ik meegenomen naar de Verenigde Staten. Aan de start van de banked slalom verscheen ik daardoor met een gevoel van: ik moet winnen, ik moet laten zien dat ik dat kan. Dat ging mis. Tijdens de wedstrijden kon ik me helemaal niet goed focussen. Het was ook nog eens een Amerikaanse feestje en dan wordt de sfeer wat intimiderend."

De Amerikanen Mike Schultz en Noah Elliott bleven hem voor. Ik was voorzichtig aan het rijden, was niet de Chris die ik zou moeten zijn. Ik wilde geen fouten maken en zette geen druk op het board. Pas in de derde run vond ik mezelf terug. Omdat ik toen in de juiste flow kwam, ging ik veel harder, op een best lastige course. Daardoor kwamen de banks als het ware sneller op me af, kon ik niet op het juiste moment anticiperen en dus viel ik. Ik was flink over de zeik."
,,Ik was vooral teleurgesteld dat ik met dat 'moeten-gevoel' alleen maar mezelf strafte. Ik kreeg een camera op m'n gezicht gericht, lachte nog wat tijdens mijn eerste commentaar en even later heb ik mijn snowboard op de grond gegooid en heb even zitten janken in een hoekje."

Een gesprek met de coaches daar en ook in Nederland werkte gelukkig verhelderend. ,,Ik heb mezelf gewoon teveel negativiteit aangepraat en dan gaat dat stemmetje mee in de hele race. Hier leer ik van. Uiteindelijk heb ik er een goed gevoel aan over gehouden. Het was een prachtig groots opgezet evenement en een hele toffe week. Nu is het goed om de spanningsboog even los te laten, even niks te moeten. Lekker Kerst vieren en lekker snowboarden bij m'n broer in Oostenrijk. Fris het nieuwe jaar in. Ik heb gelukkig het gevoel dat het goed komt, met het oog op de Spelen."

 

 



21-12-2017:

"Moeten zit kunnen in de weg"

 Naam fotograaf: Natasja Vos fotografie’Moeten zit kunnen in de weg’Eddy Veerman schrijft wekelijks het Paralympisch Journaal in de Telegraaf. Daarnaast schreef hij onder meer de b...

Chris Ambassadeur voor Toyota Nederland

12-12-2017

chris met auto toyota en tekst1

Natasja Vos Fotografie (c)

BOEMMMM eindelijk kan ik het van de daken schreeuwen. Vanaf vandaag ben ik trotse TOYOTA ambassadeur en rij ik rond in deze waanzinnige TOYOTA RAV4. De auto rijdt erg prettig en ik vind het een mooi model. Het is een lekker auto waar ik al mijn spullen gemakkelijk in mee kan nemen; zelfs mijn fiets en snowboards passen er goed in. Het plezierige aan mijn hybride Toyota is bovendien dat ik deze zelf nooit hoef op te laden omdat de auto dat zelf doet. En het is natuurlijk beter voor het milieu.

Met deze auto ga ik veilig naar de bergen en ik kijk uit naar een fantastische samenwerking samen met Toyota Nederland.

 

Chris zijn Toyota RAV4 is special voor hem aangepast zodat hij met zijn beperking toch kan autorijden. In dit filmpje legt hij uit hoe het zit.

 



12-12-2017:

Chris Ambassadeur voor Toyota Nederland

Natasja Vos Fotografie (c)BOEMMMM eindelijk kan ik het van de daken schreeuwen. Vanaf vandaag ben ik trotse TOYOTA ambassadeur en rij ik rond in deze waanzinnige TOYOTA RAV4. De au...

Brons tijdens de World Cup races is Finland

03-12-2017

24255098 1505896306173174 4201035122839812018 o

 Natasja Vos Fotografie (c)

De eerste Boardercross races werden gehouden in het Finse Pyhä wat gelegen is op de Artic Circle. Voorafgaand aan de race was er een gezamenlijk training kamp met de valide boardercross. Een eerste stap naar integratie van de sport.

De eerste World Cup liep voor Chris totaal niet vlekkeloos. Vos: “tijdens de kwalificatie races ging het fout met de tijdwaarneming waardoor ik 2 keer mijn run moest overdoen terwijl mijn eerste run echt de beste van de week was. Hierdoor kwalificeerde ik mij als derde maar heb ik onnodig veel moeten wachten en kon ik het lichaam niet meer warm krijgen. Tijdens de finals ging het compleet mis. In de eerste run maakte ik een fout waardoor ik onnodig de baan uitschoot wat einde race betekende. Wat enorm balen zeg”

Vos kreeg een herkansing op de tweede dag en plaatste zich als derde voor de finals. “Ik heb uiteindelijk na de race van gisteren de draad weer opgepakt. Is toch even een mentaal ding als je als podium kandidaat wordt uitgeschakeld. Ik heb alles wat in mij zat bij elkaar geraapt en ben op de tweede dag vol energie aan de bak gegaan wat resulteerde in een bronzen plak. Een zwaarbevochte maar ik ben er ontzettend blij mee”

Het is duidelijk dat de spelen eraan komen en het niveau groeit in de sport. Dat is goed voor iedereen. Zondag reist het circus af naar het Amerikaanse Breckenridge voor de Dew Tour

 



03-12-2017:

Brons tijdens de World Cup races is Finland

 Natasja Vos Fotografie (c)De eerste Boardercross races werden gehouden in het Finse Pyhä wat gelegen is op de Artic Circle. Voorafgaand aan de race was er een gezamenlijk training...

Goud en zilver op eerste World Cup voor Chris Vos

16-11-2017

chris winnaar WC LAndgraaf 2017 kopie

Chris Vos is de Road to Pyeongchang met uitstekende resultaten begonnen, in de eerste twee World Cup-wedstrijden van het seizoen. In eigen land - SnowWorld Landgraaf - won de Beemsterling op het onderdeel banked slalom goud en zilver.

Ik heb een fijn gevoel overgehouden. Ik ga er altijd onzeker in. Weet dat ik het kan, maar er stonden hier in Landgraaf nieuwe jongens aan de start, je weet niet hoe iedereen uit de zomer vandaan is gekomen, het was de eerste wedstrijd met mijn nieuwe prothese en je weet vooraf niet hoe de course er bij ligt. Ik was daarom vooraf gespannen, al op de dag dat ik hierheen reed. Zei ik niks, de hele rit. Het ligt op m’n maag, ik kan dan ook niet lekker eten, ook niet in de ochtend voor een wedstrijd. Dat was zichtbaar op de eerste wedstrijddag, een Europa Cup. Ik bewoog in het begin niet goed.”

We hebben vooraf maar twee uurtjes kunnen trainen, dus ik had niet veel tijd om het been juist af te stellen. Bovendien ben ik daarin nog een rookie, om te weten hoe ik die prothese op een nieuwe piste moet afstellen. In de tweede run ging het al een stuk beter en dat was genoeg voor de overwinning. Op de tweede wedstrijddag, onze eerste World Cup van het seizoen, reed ik als enige onder de 43 seconden en werd ik ook winnaar.”
Ik wist dat iedereen op scherp zou staan en de Amerikaan Mike Schultz had aangegeven dat hij alles op alles zou zetten om de tweede World Cup te winnen.” In de eerste run was de Nederlander wederom de enige die in de 42 seconden reed en de snelste tijd klokte. ,,In de tweede run had ik een iets meer ronde lijn, dat is eigenlijk lekkerder, voor m’n gevoel gleed ik sneller dan bij de eerste run, maar dat bleek niet zo te zijn.” De snelste tijd van drie runs was doorslaggevend.
Vlak voordat ik mijn derde run startte, hoorde ik de tijd van Mike en die was iets sneller dan de mijne, dus ik wist dat ik aan de bak moest. Het voelde goed en ik leek op weg naar opnieuw een snelle tijd maar ik schoot een keer iets te ver door en was te laat voor de volgende bocht, waardoor ik ‘m niet meer kon redden. Risico’s dus genomen en figuurlijk op mijn bek gegaan, zoals dat heet. Ik verlies liever zo, dan dat ik loop te klooien.”

Tuurlijk wil je eerste worden, maar ik ben trots op mijn tweede plaats. Dit hoort er ook bij, dit houdt me ook scherp. De onderlinge spanning leeft en Mike Schultz had gewoon een kloppende run. Het gaat alleen maar spannender worden dit seizoen en dat vind ik ook leuk. Als ik dan goud zou winnen straks in Pyeongchang, betekent dat nog veel meer. Als je wat we hier laten zien met vorig seizoen vergelijkt, dan zijn Mike, ikzelf en nog wat jongens sneller gaan rijden. Maar Reinold Schett, vorig seizoen mijn grootste concurrent, moest van de zomer werken, heeft minder uren kunnen trainen en dat zie je nu terug in zijn tijden, hij zit een paar seconden achter ons. Hij heeft nog het niveau van vorig jaar en wij zijn doorgegroeid. Maar hij zal ook nog wel opkomen.”

Vanmorgen had ik ook weer die spanning. Dat willen winnen, dat zit er in. En ik ben ook wel een beetje zenuwachtig voor Lisa (Bunschoten, zijn vriendin, EV). Maar die spanning heb ik ook nodig. Dan sta ik aan. Als ik te relaxt ben, mis ik de focus. Mijn raceknop gaat mede aan door Mike Schultz, zoals zijn raceknop aan gaat door de aanwezigheid van mij. Op een leuke manier, want we gunnen het elkaar.”
Maar in mijn hoofd zit het goed, ik kan in alle omstandigheden goed blijven nadenken en vang de coaching van de coaches Frank Germann en Bell Berghuis goed op. Als ik dan voor een lijn ga, heb ik daar vertrouwen in. Als ik eenmaal in de run zit, voel ik me daardoor zelfverzekerd. Ook omdat de eerste wedstrijd met mijn nieuwe been uitstekend is verlopen. En dat was natuurlijk de grote vraag, toen daar enkele maanden geleden nog aan gesleuteld werd.”
En ik moet ook door het resultaat heen kijken. Frank geeft ook aan dat het belangrijk blijft om - ook al heb je goud gehaald - de volgende dag weer te beseffen dat we bezig zijn met een proces. Waarin ik niet bezig moet zijn of iemand een snellere tijd neerzet, maar ik bezig moet zijn met mijn eigen ontwikkeling en daarin tot een stijgende curve moet komen. Da’s goed, anders ga je teveel op anderen en andere dingen letten.”

Ik kijk tevreden terug. Het is super dat we gewoon in eigen land zo’n grote wedstrijd als een World Cup hebben en dat de course er ook super bij lag.”
Lisa Bunschoten behaalde drie keer goud in Landgraaf. Van 30 november - 5 december rijden zij een World Cup in Finland.

 

 



16-11-2017:

Goud en zilver op eerste World Cup voor Chris Vos

Chris Vos is de Road to Pyeongchang met uitstekende resultaten begonnen, in de eerste twee World Cup-wedstrijden van het seizoen. In eigen land - SnowWorld Landgraaf - won de Beems...

In Europa Cup tussen valide racers

09-10-2017

 

column 2

Fotograaf: Natasja Vos 

Persbericht: Volendam 9-9-2017 door Eddy Veerman

‘In Europa Cup tussen valide racers’

 

Eddy Veerman schrijft wekelijks het Paralympisch Journaal in de Telegraaf. Eddy volgt snowboarder Chris Vos op de voet en schrijft zijn belevenissen op in columns. Dat en meer zal volgend jaar rond de Paralympische Spelen van Pyeongchang leiden tot een boek.

 "In gesprek met Snowboarder Chris Vos"

 

‘Het heeft wat geduld gekost, maar drie weken trainen in de sneeuw van Saas-Fee heeft me de belangrijke bevestiging gegeven dat ik één ben met mijn nieuwe been. Vandaar dat ik graag de eerste competitieve test was aangegaan tijdens de World Cup in Dubai. Maar de wedstrijden daar zijn vooralsnog afgelast, wat ons heeft doen besluiten in te gaan schrijven voor Europa Cups met de valide racers. Supertof!

Vorig jaar testte ik op allerlei vlakken als de beste, maar een tijdje geleden zag het er minder goed uit en daar schrok ik van. De coach zorgde er meteen voor dat ik het allemaal in het juiste perspectief kon plaatsen, want tenslotte had ik ten tijde van het testmoment mijn nieuwe orthese met speciale veren toen pas twee dagen. Nu heb ik wekenlang aaneengesloten kunnen trainen en ondertussen wat aanpassingen aan het been kunnen laten doen, want prothesemaker Frank Jol was ook voor een groot deel van het trainingskamp op locatie aanwezig, dus dat was te gek!

 Alles is vooruit gegaan en daar ben ik uiteraard heel blij mee. Bij de dropjumps-test van kleine en hoge hoogten, moet je bijvoorbeeld proberen zo snel mogelijk van de grond te komen en zo hoog mogelijk, dan kunnen ze zien hoe goed je een schans kunt opvangen. En ze kijken onder meer ook naar hoe snel je verzuurt op een zware course. De vetpercentage-meting gaf aan dat ik zelfs iets mag aankomen, wat de spiermassa betreft. 

Inmiddels ben ik ook in het bezit gekomen van een geheel nieuw been, want aanvankelijk zijn de nieuwe veren gebouwd op een oud orthese model. Eerst dacht ik: shit, ik rijd net lekker en nu moet ik weer een heel nieuwe onder gaan binden. Maar de volledige nieuwe is een lichtere, mooiere en slankere versie van de stellage. De eerste trainingsdag verliep weliswaar niet zo lekker, maar na wat aanpassingen werd ik één met het been. 

Ik heb in Saas-Fee zelf ook nog wat ‘aan het been’ lopen knippen, zoals in het rubber bij mijn lies. Er stak iets uit, dus heb ik er de schaar in gezet, omdat het me belemmerde. Bij terugkeer in eigen land waren toch de handen van de specialist nodig, want ik had het zelf niet mooi omgevouwen. Zo sleutel ik wel vaker. Vlak voor het vertrek naar Zwitserland was er een versterkende ondersteuning aan het been gemaakt, een handeling waarbij ze het carbon moesten verwarmen. Dat betekende dat ook de opening waar de voet in moet, verhit was geraakt. Vervolgens kon ik er niet meer in. Heb ik bij de Praxis een veil gekocht en zaagde net zo lang dat de opening goed was. Het zag er niet uit, maar ik moest. Ik wist dat Frank ook naar Saas-Fee zou komen, dus die kon het dan weer mooi maken. Maar de buurvrouw zal die dag blij geweest zijn, met mijn gezaag en ‘gehamer’.

 Het was vervolgens teleurstellend om te horen dat ‘Dubai’ vooralsnog geen doorgang zal vinden. Het was sowieso al een ongewone plaats om wedstrijden te racen, maar je stelt jezelf er wel op in. We hebben met ons team de keuze gemaakt om een FIS-licentie aan te vragen, om zo Europa Cups te kunnen racen tussen de valide snowboarders. We willen gewoon racen en als we op het Internationaal Paralympisch Comité moeten wachten, komen we nergens. Vanaf 23 oktober zouden we sowieso drie weken in het Oostenrijkse Pitztal trainen en vanuit daar kunnen we richting de wedstrijdlocaties trekken.

Ik heb het eerder gedaan en tijdens dat soort wedstrijden rijden gasten die beter zijn dan ik. Dat is leuk en daar leer ik van. Je rijdt tenminste in de course en hebt het wedstrijdelement, waar je na zoveel trainingsmaanden naar uitkijkt. Dit geeft me het wedstrijdritme waar ik naar op zoek ben.

Voor dergelijke Europa Cups ben ik minder gespannen, want er wordt minder verwacht. Je rijdt met z’n vieren naast elkaar en dat geeft een superspektakel. Het zijn grotere en uitdagendere courses dan wij rijden, qua schansen gaat het hoger en verder. Dan zijn er altijd risico’s, maar ik heb ervaring en die risico’s, die horen bij de sport. We gaan lekker knallen.’

 

 



09-10-2017:

In Europa Cup tussen valide racers

 Fotograaf: Natasja Vos Persbericht: Volendam 9-9-2017 door Eddy Veerman‘In Europa Cup tussen valide racers’ Eddy Veerman schrijft wekelijks het Paralympisch Journaal in de Telegra...

"Ik heb er een nieuwe concurrent bij".

09-09-2017

column 2

Persbericht: Volendam 9-9-2017 door Eddy Veerman

’Ik heb er een concurrent bij’

Eddy Veerman schrijft wekelijks het Paralympisch Journaal in de Telegraaf.  Eddy volgt snowboarder Chris Vos op de voet en schrijft zijn belevenissen op in columns. Dat en meer zal volgend jaar rond de Paralympische Spelen van Pyeongchang leiden tot een boek.

"In gesprek met Snowboarder Chris Vos"

 

’Een half jaar voor de start van de Paralympische Spelen in PyeongChang Korea is het wedstrijdseizoen officieel geopend, met World Cups in Nieuw-Zeeland. Als Nederlandse snowboarders hebben we besloten dit keer niet die kant op te gaan en achteraf blijkt dat een goede keuze te zijn geweest. De Amerikanen waren er wel met een grote selectie vertegenwoordigd en voor hen vormde het dan ook een kwalificatiemoment voor de Spelen. En gezien de uitslagen heb ik er een Amerikaanse concurrent bij….......
Ik heb weinig van de races meegekregen, maar wel een foto gezien van de course en zag dat het geen banked slalom was maar meer een giant slalom op een ijsbaan. Gezien de kwaliteit van de course ben ik blij dat we niet 24 uur hebben gereisd om hier aan deel te nemen. Door de omstandigheden waren het overigens rare tijden en uitslagen, maar er zat zoals gezegd een nieuwe interessante rider bij. 

Ondanks deze verassing ga ik me er geen zorgen om maken, en ben ik zelf ook weer sterker geworden door het knallen op Papendal. En even die spanningsboog loslaten, da’s ook wel eens goed. Hoewel, we trainden daar deze week mee met de paralympische atletiek atleten. Voor mij de eerste en de laatste keer. Want het is niets voor mij, simpelweg ook omdat sprinten niet gaat. Maar wel leuk om met de andere gasten mee te trainen en ze te zien werken, zoals onder meer verspringer en sprinter Ronald Hertog. 

Afgelopen week ben ik ook langs geweest bij de zieke Bibian Mentel-Spee die voor de negende keer vecht tegen Kanker! Ze bevindt zich in het bestralingstraject, is gelukkig wat aangesterkt en ze had kleur op haar gezicht.  Ik was ontzettend blij haar even te kunnen spreken. Het gaat de goede kant op en we hopen allemaal dat ze weer volledig mag herstellen.

Een andere Paralympische topper, Esther Vergeer, is deze week benoemd tot de nieuwe Chef de Mission van Team NL. Ik vind Esther een toffe meid, kreeg van haar op 10 jarige leeftijd de eerste tennis clinic. Ze is een bekende in de sportwereld en gaat er niet helemaal blank in, gezien haar prestaties en bezigheden in de gehandicaptensport. Het betekent voor ons sporters dat we met onze vragen bij haar terecht kunnen. De benoeming heeft een jaar  geduurd, erg lang maar ze is er, en dus da’s fijn.
Zij zal er straks bij zijn, in PyeongChang als ik het beste uit mijn zelf ga halen.

De vertrekdatum, 2 maart 2018, zit in mijn voorhoofd. Dat is bij mij niet altijd zo. Mensen vragen me wel eens wanneer een bepaalde wedstrijd is. Weet ik veel hahaha. Noem het lousy, maar ik maak me er gewoon nooit zo druk om.
Wat ik wel weet, is dat we volgende week voor een trainingskamp van drie weken naar de sneeuw van het Zwitserse Saas-fee gaan. Het prettige is dat prothesemaker Frank Jol daar ook enkele dagen bij zal zijn. Hij is momenteel bezig met mijn tweede "been". Het huidige "been" is een oude versie die gemodificeerd is naar de nieuwe veer. Straks is er hopelijk een compleet nieuw "been" klaar, met alles geïntegreerd. Dat heb ik nodig, want ik sloop nog wel eens wat. Jaren geleden vergat ik mijn "been" wel eens mee te nemen en liet ik deze thuis staan, om vervolgens zonder aan te komen bij Snowworld in Zoetermeer. Of dat ik mijn snowboard vergat, ja stom he maar dan kan ik dus niet boarden.  Dat heeft iedereen toch wel eens? Hahahaha.

De komende maanden zullen ze niet van mijn zijde wijken. Na Saas-fee trainen we nog drie weken in het Oostenrijkse Pitztal. De eerste wedstrijd, in Dubai (in de hal), laat nog twee maanden op zich wachten terwijl we een degelijke competitie hadden verwacht. Maar sommige wedstrijden zijn op losse schroeven komen te staan. Het Internationaal Paralympisch Comité stelt te zware criteria aan de organisaties, die daardoor afhaken. Dat gaat juist ten koste van de sport en de sporters daar baal ik best wel van.
Er is gelukkig in nieuwe mensen geïnvesteerd en de regels gaan wat veranderen, waardoor het organiseren van een evenement wat toegankelijker wordt voor bepaalde locaties. Dus ik verwacht dat er nog wel wedstrijden bij het huidige programma zullen komen. Dit wetende maakt dat het zó bijzonder dat de World Cup in eigen land - Landgraaf - samen met die van Big White in Canada jaarlijks de meest zekere wedstrijd van het seizoen  is. Tot de tijd dat er een winter lang een vol programma wordt gedraaid, zijn we pioniers in een groeiende sport.’  

 

Publicatie in de media is toegestaan

 

 



09-09-2017:

"Ik heb er een nieuwe concurrent bij".

Persbericht: Volendam 9-9-2017 door Eddy Veerman’Ik heb er een concurrent bij’Eddy Veerman schrijft wekelijks het Paralympisch Journaal in de Telegraaf.  Eddy volgt snowboarder Chr...

’Nu meters maken en één worden met het nieuwe snowboard been’

14-08-2017

Chris 7Days portretten 15 RGB 0

 Persbericht: Volendam 14-8-2017

 Schrijver Eddy Veerman in gesprek met Snowboarder Chris Vos

’Nu meters maken en één worden met het nieuwe snowboard been’

Eddy Veerman schrijft wekelijks het Paralympisch Journaal in de Telegraaf. Daarnaast schreef hij onder meer de biografieën van Esther Vergeer en Jan Smit en onlangs kwam zijn boek 'Was Getekend 2, de inspirerende verhalen van zestien Paralympische sporters’ uit. Eddy volgt snowboarder Chris Vos op de voet en schrijft zijn belevenissen op in columns. Dat en meer zal volgend jaar rond de Paralympische Spelen van Pyeongchang leiden tot een boek.

"In gesprek met Snowboarder Chris Vos"

 

De sleutel tot Paralympisch succes ligt grotendeels in handen van Chris Vos zelf. Maar ergens in Nederland wordt ’mee gesleuteld’ aan wat straks in het Koreaanse Pyeongchang tot een medaille moet leiden, en het liefst goud. De Suspensionbouwer HK uit Tiel heeft een speciale veer gefabriceerd en in zijn werkruimte ontfermt prothesemaker Frank Jol zich na de tests telkens over de juiste afstemming. We zijn dit weekeinde naar Saas-Fee afgereisd en het been voelt goed in de sneeuw, ik ben er ontzettend blij mee. Nu is het zaak om veel meters te maken en één te worden met het nieuwe been”, zegt Chris Vos zondagavond vanuit Zwitserland.

Je kunt een planning maken, maar als de natuur anders beslist, moet je anticiperen. We zouden vorige week aan ons eerste trainingskamp in de sneeuw beginnen, maar in het Italiaanse Stelvio zaten de gletsjers door de hitte ’dicht’. Bizar eigenlijk. Daardoor hebben we de trainingsweek op de mountainbike in de Zwitserse bergen met een week vervroegd. Het werd een toffe week. We verbleven telkens in de bergen van Klosters, onder mooie omstandigheden. En er is flink gefietst, zo’n 70 kilometer per dag waar we twee bergen beklommen. De eerste dertig kilometer ging het omhoog, daarna volgde de afdaling op het mountainbike track, da’s een technisch parcours, dus dat is echt heel vet en leuk.” Aan het einde verbleven we in het huisje van de ouders van een van onze trainsters, Bell Berghuis. Dat is natuurlijk bonus voor ons. Zij is hier opgegroeid, dus zij kent de leuke plekjes. En als je boven op zo’n berg staat, die je zelf op de mountainbike hebt beklommen, wat ik nog nooit eerder heb gedaan dan is het boven echt zo ontzettend mooi.” 

Gelukkig was het de afgelopen dagen aan het dumpen - dat betekent dat er veel sneeuw valt in Saas-Fee, dus zijn we daar vervolgens naar toe gereden. Want de planning die we eerst hadden, is toch wel wat anders verlopen. Het trainingskamp in Chili ging niet door, Italië ging niet door, dan wil je wel weten wanneer je dan wél in de sneeuw gaat komen. Sommigen hebben de keuze gemaakt om deze weken naar Nieuw-Zeeland te gaan, maar dat hebben wij deze keer aan ons voorbij laten gaan. Dan denk je zoals afgelopen week wel even: hebben we daar wel goed aan gedaan?”Aan de andere kant kreeg mijn been even de tijd om te genezen. Als je zo’n nieuwe prothese test, dan is het leer stijf en dat moet soepel worden. Als ik dan zoals laatst een drukplek krijg boven de rand van de orthese en mijn huid gaat stuk, betekent dat niet alleen dat er weer iets veranderd moet worden aan de orthese omdat die niet helemaal lekker zat, maar ook dat de huid even moet genezen. Dan stap ik weer even op het skateboard, om toch bezig te zijn en dat geeft mij veel plezier.”  

Na de tests geef ik telkens feedback aan Frank Jol. En dit is nu één veer, maar we willen er natuurlijk meer hebben, want je hebt gewoon back-up van je materiaal nodig. Dan moet Frank er dus één extra maken en die moet dan weer worden in geveerd in de machine voor de souplesse, da’s best een dingetje bij elkaar.” Wetende dat het seizoen eraan komt, vind ik het daarom best spannend en vroeg ik me afgelopen week af of ik wel op schema zit. Je ziet de filmpjes van de snowboarders uit andere landen voorbijkomen en dan zie je via facebook dat ze met hun materiaal bezig zijn geweest. Dus posten wij ook wat filmpjes, maar nog geen beelden vanuit de sneeuw. En ik ga ook niet laten zien wat ik echt aan het squatten ben in het krachthonk. Ik laat expres niet zien waar wij mee bezig zijn” 

Ik moet gewoon weer even voor een langere periode in de sneeuw vertoeven en voelen wat ik kan. En ik bekijk het ook zo dat ik maandenlang op Papendal heel serieus heb getraind en dan zijn die uurtjes op het skateboard juist heel belangrijk om de lol weer terug te vinden. Daar waar ik het allemaal voor doe. En als ik straks weer wat schansjes heb gesprongen of mensen op de piste boos maak omdat ik te hard langskom, dan weet ik dat het goed zit…”  In september start het wedstrijdseizoen met World Cup’s op een hele gekke bestemming: In een snowboardhal in Dubai…. Best vreemd :)  Ik denk dat de meeste concurrenten dan aan de start zullen verschijnen. Maar mijn grootste concurrent, de Oostenrijker Reinold Schett, die woont op een half uur van zijn eigen gletsjer in Pitztal, dus die kom ik de komende weken al wel tegen.” 

Wie ik ook weer snel wil zien en omhelzen, is Bibian Mentel. Bieb is weer ziek en dat is heftig. Begin deze maand hadden zij en haar man Edwin Spee de Obstacle Run georganiseerd en ondanks dat ze de nacht ervoor het slechte nieuws te horen kreeg dat zich nieuwe tumoren hadden aangediend, stond ze tijdens die dag van de Run met zeven paracetamolletjes in haar lichaam toch weer klaar om er voor iedereen een mooie dag van te maken. Echt heel bijzonder.” Ik besef het niet helemaal, dat ze zo ziek is. Bieb stelt jou als toehoorder altijd zo gerust, ze vertelt het alsof het om een gebroken pols gaat maar dat is absoluut niet zo. De kanker is voor de zoveelste keer terug bij haar en het is ook altijd weer goed gekomen. Maar nu zit het op twee rare plekken, ze is kilo’s afgevallen door een ziekenhuisbacterie en Edwin geeft aan dat de bestralingen en de opgelopen bacterie veel van haar hebben gevergd. Nu zij klaar is met de bestralingen hoop ik dat ze snel weer hersteld. Duimen en vingers op elkaar dat het weer goed komt met haar! Bieb, Edwin we denken aan jullie.” 

 

20413911 1496949833706022 491421051266667627 o

Chris is uitgenodigd als speciale gast op de Edamse kaasmarkt en luid er de bel om de markt te openen. 

 



14-08-2017:

’Nu meters maken en één worden met het nieuwe snowboard been’

 Persbericht: Volendam 14-8-2017 Schrijver Eddy Veerman in gesprek met Snowboarder Chris Vos’Nu meters maken en één worden met het nieuwe snowboard been’Eddy Veerman schrijft wekel...